Een Liefdevolle Herinnering Baby In Hand

Geschiedenis rouw rond kindersterfte

Afscheid nemen is verdrietig, pijnlijk, verwarrend en ....... zo zijn er nog veel meer emoties te beschrijven.
Wanneer het afscheid een baby betreft, al dan niet volgroeid, komt daar ongeloof, de ontgoocheling, boosheid, en een enorme fysieke leegheid bij kijken. Dit weet ik helaas uit eigen ervaring.

Tegenwoordig is er ruimte en tijd voor het verdriet van de ouders. Er is begeleiding na het verlies van een baby. Hoe anders was dit in de naoorlogse jaren.
Anneke Avis heeft hierover een aangrijpend boek geschreven “En zwijgen was het antwoord”.

Boek En zwijgen was

Hierin komen vaders en moeders aan het woord die tussen 1945 en 1970 te maken hadden met het verlies van hun baby. Ook gynaecologen en vroedvrouwen beschrijven hun beleving rond het overlijden van baby’s. De titel dekt heel goed de lading.
Een baby die de bevalling niet overleefde werd gelijk weggehaald, vaak zonder dat de vrouw het gezien had. Men was er toen van overtuigd dat het beter was om te doen alsof er niets gebeurd was. Doodgeboren kinderen werden niet aangegeven. In die tijd kreeg een kraamvrouw 10 dagen bedrust, dus bij de begrafenis zijn was niet mogelijk. De baby werd vaak stilletjes in de avond of nacht begraven. De meeste vrouwen wisten niet waar hun baby begraven werd. Wanneer de kraamvrouw thuiskwam was de hele kinderkamer opgeruimd.
Tot in de 90-er jaren bleven onvoldragen baby's, geboren voor 24 weken zwangerschap, zoals in mijn geval, achter in het ziekenhuis, waar ze als “specifiek” ziekenhuis afval in de ziekenhuis-oven gecremeerd werden.

Pas halverwege de jaren 90 kregen ouders de keus om hun te vroeggeboren baby mee naar huis te nemen, om vervolgens zelf een plekje te geven. Het is vanaf 1995 ook mogelijk na een zwangerschap tussen 16 en 24 weken aangifte te doen bij de burgerlijke stand. Dit kan heel belangrijk zijn voor de erkenning en daarmee de verwerking van het verlies.
In deze moderne tijd is de hele ontwikkeling rond begeleiding na overlijden van baby’s vanaf halverwege de vorige eeuw misschien moeilijk voor te stellen.
Uit de verhalen van de moeders en vaders, uit het boek, wordt duidelijk hoe deze ingrijpende gebeurtenis hun leven heeft bepaald. Het boek beschrijft ook de ontwikkeling van de psychosociale zorg binnen de verloskunde en de neonatologie.

Gelukkig is het verlies van een baby in deze tijd bespreekbaar. Het verdriet zal er niet minder om zijn maar een goede verwerking geeft ruimte voor het leven. Door het lezen van dit boek heb ik me weer eens beseft dat mijn ervaringen en verdriet niet uniek waren en kan ik de reacties en houding van mijn artsen, maar ook die van familie en vrienden, beter plaatsen.

Wilt u naar aanleiding van dit blog uw ervaring delen, u bent van harte uitgenodigd om hieronder een reactie achter te laten.

Een Liefdevolle Herinnering Ballonnenlucht   Een Liefdevolle Herinnering Samen sterk

 

Reacties   

0 # AfscheidsfotograafBoukje Canaan 07-05-2016 20:58
Hoi Ellen,
Dit boek ken ik niet. Goed dat je er wat over vertelt. Ik zal er vast herkenbare dingen in kunnen lezen, verwacht ik. Onze tweeling verloor ik met 19 weken zwangerschap in 2001. Al bestond er toen meer openheid volgens jouw blog, zo heb ik het helaas nog niet ervaren. Er werden wel open zaken vertelt over wat er eventueel mogelijk zou kunnen zijn, maar er was sturing in deze woorden. Het was beter dat we de kindjes achter lieten in het ziekenhuis, het was 'beter voor ons' dat we ze maar even zagen. Vin en Enzo werden gauw bij ons weggenomen. Voor onze bestwil... Pas veel later besefte ik dat we er heel andere mee om hadden kunnen gaan. Op een meer liefdevolle en passende manier, met meer aandacht voor ons gevoel.
Ik ben niet rancuneus over hoe het is gegaan. Op dat moment heb ik het zo ook geaccepteerd. Ik wist toch ook niet beter?
Het vormde me wel in hoe ik nu omga met ouders die een kindje verliezen. Heel fijn wanneer ik voor hen iets mag betekenen. Iets wat ikzelf graag had gehad...
Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer | Melden aan beheerder
0 # RE: AfscheidsfotograafEllen Teunissen 07-05-2016 22:31
Bedankt voor je reactie, Boukje.

Hoewel het in dit boek over het algemeen gaat om verder gevorderde zwangerschappen, zul je er vast herkenning in vinden. Het verdriet is immers niet minder wanneer de zwangerschap vroeger eindigt. De openheid en begeleiding die je krijgt hangt blijkbaar sterk af van waar je bevalt: Hoe zijn de artsen opgeleid? In welk jaar? Wat hebben ze zelf mee gemaakt op dit gebied? Ik vind het triest dat je zelfs in 2001 nog zo'n slechte begeleiding hebt gehad.

Ik ben het met je eens, je persoonlijke ervaringen vormen je. Je neemt ze mee in alles wat je doet en dit kan zeker een meerwaarde hebben in ons werk als afscheidsfotograaf.

Groetjes,
Ellen
Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer | Melden aan beheerder

Plaats reactie


logo NCVA 640